خدایا دروغ چرا

سلام.چند وقتی درگیر بودم نرسیدم اینجا رو اپ کنم.از این به بعد میخوام گاهی اوقات شعر هایی رو که ازشون خوشم میاد با فوتوشاپ یک عکس خوب ازشون در بیارم.بذارم اینجا.

قهقهه فاصله 

من  و تو و جاده پاییزی
من و تو و جوی یخ زده
من و تو و برگ های زرد
من و تو و خاطرات سرد
چقدر شبیه هم هستیم
من شکسته؛تو تنها
جاده زرد و جوی ارام
برگ ها زیر پا له میشوند
خاطرات با گل ها پرپر میشوند
و صدای قهقهه ی فاصله به گوش میرسد

از خودم

تک درخت سرو 

تک درختِ سروِ برگ ریزانِ دلم را با اَرّه برقی از دلم جدا کردند.او را بردند و هر لحظه از معرکه یِ مردابیِ چشمانم دورتر میشد.او را بردند و فقط نیم تنه ای از او برایم بجا گذاشتند.تا هرگاه آن را ببینم،داغِ دلم تازه شود.اما ریشه او اینجاست.شاید روزی به هوایِ ریشه اش بازگردد.شاید دلش برایِ همجوارانِ زردش تنگ شود.نفس کشیدن در این جنگلِ زرد مثل پروازِ پرنده ایست که دو بالش شکسته است.کاش کسی پیدا شود که پرنده را تیمار کند تا در این سرما بی پایان نمیرد.کاش...!!!

از خودم

روز وداع یاران 

این دلِ شکسته یِ پر غمِ من
در سینه یِ دلشکستگان،خانه ها میسازد
و دلم میخواهد
بگویم:عشق،شبنم،باران
و دلم میخواهد
ببویم نرگس
گرچه،در این مات شهرِ ما
نه نرگس هست؛نه شبنم
نه عشق است و نه باران
تنها غنیمتِ خاک خواهان
یک مشت دلِ شکسته یِ داغداران
وای که چه دردانگیز است
روز وداعِ یاران

از خودم

شرکت های هرمی 

سلام دوستان
امروز میخوام یک پست توی وبلاگ بگذارم که شاید به موضوع وبلاگ یکم بی ربط باشه ولی من خودم رو به عنوان یک انسان مسئول میدونم.
امروز یه اقایی به نام محمد تو قسمت نظرات پست جاده زمستونی یک نظر گذاشته و تبلیغ سایت نا مشروعش رو کرده.
من به این سایت رفتم و تا اونجایی که من فهمیدم بی شباهت به یک شرکت هرمی نیست.شما اول برید مطالب این سایت رو بخونید بعد حتما برگردید و ادامه این مطلب رو هم بخونید.

جاده زمستانی 

قلبم تندتر میزند.نفس هایم تندتر میایند؛تندتر میروند.صدای هق هقت به گوش میرسد.با هر نفس از من دور تر میشوی.باشد.من،نفس هایم را راه نمیدهم.ولی باز هم تو دورتر و دورتر میشوی.نفس های من،فقط لحظه شمار بودند.بدون آن ها هم،چراغ سبز میشود.کاش ماندن به همین سادگی بود.بیچاره نفس هایم که در این سرما،پشتِ راه بندانِ گلویم،ایستاده اند.آسمان و زمین سفید پوشیده اند.اما این سفیدی،رنگِ شادی نیست.آسمان میگرید و اشکهایش،روی زمین مینشینند.زمین،با صلابت و البته مهربانی،پذیرای میهمانان آسمانی است.کاش من هم سنگِ صبوری چون زمین داشتم.اشک هایِ من،لابلایِ میهمانانِ آسمانی،جایی برایِ خود میجویند.اشک هایِ سفیدپوش آسمان که پذیرای فرستادگانِ چشمانم هستند.از شرم،در خود فرو میروند.پایانِ این جادهِ زمستانی،کجاست؟


از خودم

گل پژمرده 

و این،نیش ِبلند طبعان ِمغروری بود؛که راه ِگلویم را بست.چشم هایم نمیبارد.غمی در گلویم پنهان شده که در اسمان ِبی کران ِچشمانم پدید نمیاید.شاید،گاهی،ابری از مروارید بی کران ِچشمانم را فرا گیرد.ولی این ابر،باریدنی نیست.خداوندا،تو این اُمّت افریدی و خود نیز،نیششان پر زهر کردی.خود نیز این گلِ پژمرده را افریدی.تو پژمرده نیافریدی.پژمرده شد.پژمرده اش کردند.حال این سرافکنده،گله نه،ناله دارد.که حکمت ِاین نیش و این زهر نمیداند و از غم،باران را نیز یارای ِرسیدن به ریشه نیست.و این گل میداند؛تا زنده است؛شهد دارد و تا شهد دارد نیش ِتلخ باید تحمل کند.و از تو مدد میجوید تا مباد از ترس ِتلخی ِنیش،شهدش را از شاپرک دریغ دارد.

از خودم

بگردم یا بگردی؟ 

به کعبه گفتم:تو از خاکی،منم خاک؛چرا باید به دور تو بگردم؟!
ندا آمد:تو با پا آمدی؛باید بگردی؛برو با دل بیا؛تا من بگردم.

بیچاره آسمان 

تلخی ها به واقعیت تبدیل می شوند و کابوس هایِ شب هایِ بی ستاره یِ من،از نقابِ خواب بیرون می آیند.شاید این یک خواب باشد؛یک خوابِ آشفته؛یک کابوس.اما این رنگِ دیگرِ زندگی است.روی دیگرِ سکه ای که بر طرفِ خوشِ آن،جمله یِ ((تا شقایق هست ...)) نقش بسته.و چه زیباتر بود؛شبهایِ بی ستاره یِ من،از این روزِ بدونِ خورشید.شبهایی که تلخی ها،فقط در تاریکی، شبَهی از خود نشان می دادند و زبانه هایِ آتشینِ خورشید،سیاهی ها را میسوزاند.کجاست آن خورشید.روز هایِ بدونِ خورشید و مَه و پر از تاریکی.همه در انتظارِ پرتویی نورند.اما این کابوس به صبح نمیرسد.چرا که این،عِین زندگی است.زندگیِ بدون خورشید و مَه و ستاره.همه جا سرد و تاریک است و من،به دنبالِ سرپناهی برای سر کردن این شبِ بی پایان. همچو موری،در مقابل دیوارِ پر از سایه مقاومت می کنم.اما پایداری بی فایده است.باید تسلیم شویم؛چرا که این است تقدیری که پروردگارِ جهانیان برای آسمان رقم زده.گویی نباید آسمان رنگِ خوشی به خود بگیرد.بیچاره آسمان.

از خودم

قربانی عشق 

چه لحظاتِ سختیه...وقتی دلت بارونیه
وقتی که غم هایِ دلت
دل منو مهمونیه
این دل من خیال میکرد
عشق به همین اسونیه
غافل،که قربانیِ عشق
یه دل اسمونیه

از خودم

یارب 

یا رب دل من تنگ برات...یا رب ببرم از این حیات
از همه ادما خستم...از جمع کافر ها رستم
میخوام بیام پیشت بمونم...دیگه نمیتونم از زمینی بخونم
اگه بمونم میمیرم میپوسم...اگه بیام میدونم دوباره میخونم

از خودم

پاسخ بدی 

امام صادق(علیه السلام) مى فرماید: پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) در خطبه اى فرمودند:
آیا به شما خبر دهم که بهترین اخلاق در دنیا و آخرت چیست؟
از کسى که به تو ستم کرده درگذر، با کسى که از تو قطع رابطه کرده رابطه برقرار کن، به کسى که به تو بدى کرده نیکى کن، به کسى که تو را محروم کرده عطا کن.

چشم و ماه 

امشب توی راه کلبه ی محقرم
خوابیدم و دیدم ماه مُزَیَّنَت
از گریه فتادم بر در خانه ی تو
با اشک ستاندم مهر از شانه ی تو
یا دل کاش می بودی در طالع تو
اندکی مهر و وفا و می و کاشنه ز تو
کاش این رویا محقق میشد
چشمم به دیدار مُزَیَّن میشد

از خودم

تنها مونس 

درد سر عاشقان 

من سرم در عاشقان...در این دنیای نا سامان
میگویم تو نیز بدان...درد سر عاشقان
ما رعیتیم تو خان...از غم مرا به شادی رسان
ساتر مکن سفلگان...یار باش کریمان
یاور باش یاران...میانگر باش دشمنان
آمین

از خودم

بسم باشه 

وب متروکه 

ضرر های زود باوری 

تولدت مبارک 

خیال لیلی 

گر بودی در دل زمن اندک مهری
می رسیدم ز تو اندک خیری
مهر من به تو همچو سیلی
میکندم ویران خیال لیلی

که گوید گه گرانیست اینجا 

دكتر شهید علی شریعتی
چه كسی میگوید كه گرانی است اینجا؟
دوره ارزانی است!
چه شرافت ارزان
تن عریان ارزان
و دروغ از همه چیز ارزانتر
آبرو قیمت یك تكه نان
و چه تخفیف بزرگی خورده است قیمت هر انسان!

چند سخن زیبا 

عشق یعنی... 

عشق یعنی همیشه سوختن...عشق یعنی همیشه خفتن
عشق یعنی بی نهایت خواستن...عشق یعنی همیشه سراب بافتن
عشق یعنی زندگی با دیوانگی...عاقبت عشق همیشه اوارگی
عشق یعنی همه هست و نیست روح...عشق یعنی حسی خروشان چو رود
عشق یعنی بود نبود بر کف دست...عشق یعنی معشوق از دیار عاشق رخت بست.
از خودم

دیگه کاسه ی صبرم شده لبریز 

  یه مدتیه دوباره گریونم...اینشبا من خیلی پریشونم
من با اون همه اوج غرورم...غمم داره باهام میاد تا توی گورم
دیگه از بین رفته اون همه شورم...دیگه شکسته همه ی غرورم
دیگه از بین رفته من بهونم...واسه زندگی.برای بودن
واسه بودن توی دنیای غم انگیز... دیگه کاسه ی صبرم شده لبریز
دیگه کاسه ی صبرم شده لبریز
دیگه کاسه ی صبرم شده لبریز
دیگه کاسه ی صبرم شده لبریز

از خودم 

به تو مدیونم 

رمضان وغم 

دیروز خیلی دلم گرفته بود.دپرس شدم رفت.ای خدا.بعضی موقع ها چیزای معمولی خیلی ادمو ناراحت میکنه.
بعضی ها میگن از خواص بلوغه.
ای خداااااا
چند وقتیه که خونه مادر بزرگم مهمونم و به خاطر همین اپ نمیکنم.
و در اخر چند بیتی در مورد ماه رمضان.

رمضان امد و دل راهی یک سفر شده.
راهی یک راه دور و سخت و پر خطر شده.
رمضان امد و دل به گمگشته نزدیک تر شده.
دل من تو این روزا به دنیا عمیق تر شده.
رمضان امد و دل کمی ارام تر شده.
زندگی براش تو دنیا کمی اسان تر شده.
رمضان امد و دل ز دیروز طاهر تر شده.
روح من حالا  کمی ز دیروز عاقل تر شده.
رمضان امد و سیاهی رخت بست.
رمضان امد زیرا سفیدی خستست.

از خودم

یا رب مددی کن 

یا رب مددی کن به وجد گمگشته ام
که بسی رنج بردم لیکن به ظهورش مشعوف نگشته ام
روزی رهی بر سر کوهستان دلم میرفتم
که دیدم او را ولی گمگشت و دیگر مشرف به دیدارش نگشتم
یا رب مددی کن گر شکستم من در این دیار فانی
بگردم و بیابم او رو در دیار باقی
یا رب مددی کن بدانم او چیست.کیست
عشقش طیب است و جز تو او را معشوق نیست
ای امیر عمریست به دنبال عشقت میگردی
تو بیماری و پی طبیب خود میگردی
منبع طب طبیب تو خداست
مرهم همه درد های بی درمان تو فقط خداست
پاسخ همه پرسش های های بی جواب تو خداست
اینک طبیبت خدا و این شعرت دواست
پس برو شکر گوی که لایق فقط خداست
دل تو قفل و کلید نزد خداست

از خودم

دیگه نمیخوام 

من دیگه نمیخوام اینجا بمونم
دیگه نمیخوام از عشق بخونم
دیگه نمیخوام تو این دیار بمونمو
از این دنیا رنج ببرم
خدایا خستم من از عشق
خدایا دلگیرم از عشق
خدایا من میمیرمو
حقمو میگیرم از عشق

از خودم